Naamloos

We zijn weer thuis!

Uitgewuifd door het hele ziekenhuis: we zijn weer thuis. Spannend en ontspannen tegelijk. Zoals ik al eerder schreef lijkt het op thuis komen met je eerstgeborene: we kunnen dit vast wel aan maar we hebben niets om dat vermoeden op te baseren.

Na zes weken ziekenhuis is het thuis aan tafel eten heerlijk — de couscous lag tot onder de bank, want Madelief haar spieren trillen af en toe zo dat dat het eten belemmert — het plezier in het eten allerminst. Allemaal genade, zou Rosita zeggen.

We zijn waar we zijn willen. Maar we zijn er nog lang niet. Hoe kan het toch dat een doodziek meisje zich zo goed voelt? We hopen dat de bestraling vanaf maandag zijn werk goed zal doen — met heel ons huismussenhart.

3 reacties

  1. Thuis Thuis Thuis,
    Vanmorgen werd ik door de tamtam (oma Ipie) op de hoogte gebracht van het telefoontje van Madelief, ze mag naar huis en Maudje ook. Fijn zeg, nu moet de post dan maar naar Culemborg. En ook wij hopen met jullie dat de bestraling zijn werk goed zal doen, met heel ons kippershart.
    Liefs marianne

  2. Fijn hoor weer thuis, hoe raar de situatie ook is. Hier in onze omgeving iemand die recentelijk bestraald is geweest (4 weken) en zich daar veel minder moe en rot van voelde dan verwacht. Hopelijk geldt voor Madelief hetzelfde. Zet hem op Jeroen en Annemarie.

    We denken aan jullie,

    Frank en Ditte

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.