Limburgs bont

Vanavond, na de repetitie van ons kinderkoor, wilde Maud nog even langs het graf lopen. Paar mensen aan het wieden, een biddende mijnheer, mevrouw plant viooltjes op een graf. In het grasveld naast Madelief haar laantje is een eerste graf gekomen van iemand die in juni is overleden. Haar eigen plek is na anderhalf jaar nog steeds het verste, het meest verse, graf van het rijtje. Er liggen wat stukken marmer en steen op de nog lege plek links van haar graf, en op één ervan zit een engeltje.

Vanmorgen zijn Marie en ik bij de grafmaker op bezoek geweest om het graf te bekijken, want het is klaar. De knoop over de glasplaat is doorgehakt, en ik vind hem prachtig. Haar naam, in haar eigen handschrift, de letters waaraan je ziet hoe moeilijk schrijven voor Madelief was, en ook hoe nauwkeurig en zorgvuldig ze schreef en bleef schrijven. De domeinnaam waar een flink stel stenenfoto’s op staat, en waar de komende dagen meer stenen gaan volgen, want ik heb er tientallen gefotografeerd vorig weekend.

Nieuwe stenen blijf ik fotograferen, ook als dit deel van het plan is uitgevoerd. Stuur of breng ze gerust als je een mooie steen vindt!

Volgende week wordt het graf geplaatst. We gaan vragen of Maud vrij mag van school, zodat we met zijn drieën kunnen zien hoe onze plannen vastgezet worden in de aarde. De plek voor jullie stenen moet natuurlijk voor iedere steen gewikt, gewogen en bewonderd worden, en ook daarbij is Maud onmisbaar. De delen van het graf waar stenen komen krijgen eerst een basislaag stenen: de folder noemt het Limburgs Bont, en het ziet eruit als een Frans rivierbed.

En op dat Franse rivierbed komen volgende week brokjes IJsland, Frankrijk, Friesland, Houten, oud grafsteen, marmer en stenen hart. Ruw en gepolijst, steenkleurig en roze, met lieveheerbeestjes of letters erop. Voor een meisje dat haar naam zo prachtig kon schrijven.

2 Comments

Submit a Comment