Naamloos

Elke week valt er wel een verslag van een arts of verpleegkundige in de bus. Een cc. van een brief, een verzoek om informatie van een AWBZ- of TOC- of RIO-instantie met een samenvatting van drie maanden strijden met een tumor — en garde! Wij, arts in het ziekenhuis, berichten u, arts in een ander ziekenhuis, dat we mejuffrouw M. Smeets, meisje met een hersentumor, behandeld hebben, gaan behandelen, gaan begeleiden, zouden kunnen begeleiden.

 

Kijk, ik hoef echt niet met mijn kop in het zand, maar af en toe zou ik graag een NEE-NEE-NEE sticker op de brievenbus willen. Kijk dan hoe ze schommelt, hoe stralend ze naar school gaat, hoe ze ruzie maakt met haar zus, wat een gezond bruin kleurtje ze heeft — dan wil ik gewoon even niet weten dat die bruine kleur van de bestraling komt. We zijn bezig met herstellen, met leven zoals andere mensen dat doen, en dan hoeven al die nuchtere, grammaticaal correcte beschrijvingen niet.

 

Gek genoeg zijn die beschrijvingen ook deel van het oude houvast, de steun die je hebt aan het ziekenhuis. Vorige week was een kuchje lastig, maar niet ernstig, want dat zei het ziekenhuis. Nu kun je zelf bedenken waar het kuchje een voorbode van is — en de gedachte weer ver weg stoppen. Het einde van de bestraling blijkt een flinke beproeving voor ons — moe van drie maanden zorgen en zorgen maken. Vorige week gingen we ter ontspanning naar In Oranje, blijkt de film voor het grootste deel over een dooie te gaan. Ik zou gerust nog een keer kunnen gaan, want er is me weinig van bijgebleven. Lekkere stoelen om in te snotteren, dat wel.

3 reacties

  1. Wat bijzonder toch om jullie dagen op deze wijze te volgen. Ik blijf meelezen, en voor zover mogelijk meevoelen en meeleven.
    Ik heb enorme bewondering voor jullie alle vier!

  2. Misschien kunnen we een aparte brievenbus plaatsen voor de medische post. Die leeg je dan zo één keer in de zoveel tijd. Die andere vult zich dan met leuke ansichten en andere harten onder de riem! En wat film betreft, misschien moeten jullie dan naar Il Meglio Gioventu (of zoiets), een heerlijke Italiaanse film. Duurt zes uur maar kan in twee delen genuttigd worden. Ik kom wel oppassen indien nodig! zoen voor jullie! Machteld

  3. Een week na de laatste bestraling… Wat zou je dan graag willen dat het hele verhaal dan ook achter de rug is.. zo stel ik mij voor. Ik blijf me stil verwonderen over jullie aller dapperheid en eerlijk is eerlijk; die van Madelief in het bijzonder. Kinderen verdienen grote prijzen voor dapperheid!!!
    Wij wensen jullie zo graag een fijne zonnige speelse zomer toe met een minimum aan witte post en witte jassen!
    Lieve groet uit Almere

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.