Naamloos

Eén keertje onder de zonnebank heeft geen zin — je wordt er niet bruin van. Dus doen mensen een kuurtje om gebruind op het strand te kunnen zonnen. De straling krijgt effect door op te tellen.

 

Eén keer bestralen is verschrikkelijk spannend. Met een nauwsluitend masker vastgenageld aan een tafel die in drie dimensies kan bewegen, in een betonnen bunker met muren van een meter dik, omringd door witte jassen.

 

De witte jassen krijgen namen: is Guus er vandaag? Zien we dokter van Es nog? De dikke muren zie je niet meer, omdat je al met de ontwikkelde rituelen bezig bent: de cd met verhaaltjes van Jip & Janneke, de knuffel die meebestraald wordt, het flesje met druppeltjes om kalm te worden. Pap, we gaan terug toch wel met het pontje, hè? Eind vorige week hebben we er 19 keer opzitten. Achter op haar hoofd krijgt Madelief een rond, kaal plekje — zoals voorspeld. Ze eet weinig, drinkt alleen op commando. Maar ze wil naar school, schommelen en heeft praatjes. Klaar voor een gezellig weekend.

 

Maud steekt ons allemaal in een vloek en een zucht aan — gammel, humeurig, hoesten, vooral veel hoesten. Lastig, zo’n virusje. Maar het laatste wat je kunt gebruiken als je bestraald wordt: de eetlust is nu helemaal weg, koorts duikt op, bed nat van het zweet. Ouders compleet uit het lood — hoe breekbaar is het draadje waar je op balanceert. Dus kijk je nog beter en zie je meer uitgevallen haar, dieper liggende ogen, kleinere muizenhapjes. Gisteren en vandaag heeft Madelief het grootste deel van de dag geslapen. De plaatsvervangend arts — juist deze week is onze favoriete dokter er niet — vindt dat ze nog goed in haar reserves zit, een goede indruk maakt voor dit stadium van de bestraling. Het is goed dat andere mensen de jarenlange ervaring wèl hebben.

 

Zojuist even wezen plassen met Piefeke — traplopen staat nog op het neelijstje. Terwijl ik haar weer naar boven til vraagt ze: “papa, waarom moet ik eigenlijk nog poepen? Ik heb die pit toch nodig?” Dat krijg je ervan als je ouders de noodzaak van energie gebruiken als aansporing om te eten. Gelukkig accepteert ze mijn verklaring dat er in het bruine vliesje van de pinda geen pit zit — alleen in de pinda zelf. “Daarom vind ik die velletjes van de mais ook niet zo lekker”.

 

Wij tellen af, het effect telt op. Vandaag zei de zuster: “haar huid verkleurt gelukkig nog niet”. Bestralen is een rare zonnebank.

9 reacties

  1. Lieve madelief,

    Gaat het een beetje? Als je er morgen nog niet bent dan kom ik het moederdagkado wel thuis met je maken (dan moet mama maar een boodschap gaan doen want die mag het natuurlijk niet zien) We horen het wel.
    Een dikke Olifantenknuffel van ons allemaal.

  2. Lieve allemaal,

    Wat zijn jullie toch flinke doorzetters (ja, ik weet het wel, je hebt geen keus) en wat ben jij toch een denkertje, Madelief! En wat kan papa die uitspraken van jou goed onthouden en opschrijven (waarom moet ik eigenlijk nog poepen?).
    Liefjes,gelukkig komt het einde van de bestraling elke dag dichterbij…
    Liefjes, veeeeel knuffels!

    Nita peter guus en pien

  3. Lieve Jeroen en AnneMarie,

    wat een schrik kreeg ik toen ik vanmiddag op de side keek. Ik heb in een ruk het hele weblog van de laatste maanden gelezen.
    Ik zit te trillen op mijn stoel vanwege de schrik over het slechte nieuws en de bewondering voor jullie optimisme.
    Heel veel sterkte. Ik denk aan jullie.

  4. Hallo Jeroen en Annemarie,

    Ik kan me goed voorstellen dat je enorm schrikt wanneer Madelief zich minder goed voelt, het ging de laatste tijd zo goed.
    Wieke en Joanne vonden het heel gewoon om bij jullie te zijn, Madelief was gewoon Madelief.
    Als het uitkomt dan kunnen we altijd met de meiden of alleen Joanne langs komen. Ik kan ook altijd komen en jullie meenemen als jullie bijvoorbeeld even naar het bos ofzo willen. Je weet ons te vinden. Maar goed eerst moet Madelief weer opknappen.
    We denken nog steeds veel aan jullie en wensen jullie weer veel sterkte en veel liefs voor jullie grote meisje!

    Frank en Ditte

  5. Hoi Madelief.

    Gaat het al een beetje beter met je? Stom hè, zo’n griepje erbij. Ik hoop dat het snel over is en dat je met koninginnedag nog even in de stad kunt kijken.
    Ik zie jou weer na de vakantie bij de olifanten.
    Groetjes van Irene.

  6. ‘Kom Jette, laten we even naar Madelief op de site kijken’. Ik betrap mij op een lange sitestilte van deze kant en realiseer mij na het lezen van het laatste bericht dat het voor jullie nog steeds een spannende tijd is…goed ik ben weer wakker geschud! Heel veel sterkte en de lieve groetjes, assie

  7. Ha lieve Jeroen en Annemarie,

    Brrrr, even weer kippenvel bij het lezen van dit laatste bericht. Het was zo goed om jullie te zien. Om dat stoere vrolijke grietje te zien. Maar nu de realiteit dat het allemaal geen kattepis is. Bloemkool met sladressing biedt ook geen uitkomst meer? Succes en sterkte voor de laatste loodjes! Zoen, Machteld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.