Zaterdagmorgen, een moeder en dochter sjokken me voorbij in de Lidl.
‘Maar het doet pij-hij-hij-hijn!’
‘Het is je eigen schuld — had je maar beter op je handschoenen moeten passen. Ben jij nou zeven? Jij raakt ook alles kwijt, soms lijk je wel vier.’
‘Maar het doet pij-hij-hij-hij-hij-hijn!’
‘Dan moet je maar met één hand aan het stuur fietsen.’
De oude vrouw staart
Naar de dovende haard
Wat maakt haar leven
Nog de moeite waard?
Taart!
(en die man van nummer zeven,
brede schouders en behaard)
Eten met Edith en Archie — 52. Bami Speciaal “China City”. Hé Lionel!
Met dank aan de griep en een naadloos aansluitende voorhoofdsholteontsteking ben ik vandaag voor het eerst na drie weken weer aan het werk. In de trein naar Zaltbommel passeerde ik de Waal en dus ook de oude verkeersbrug. Wat me al een tijdje verbaasde is nu helemaal duidelijk te zien: Rijkswaterstaat heeft de weg tot aan het stalen brugkarkas aan beide kanten weggehaald, zodat er nu alleen nog een brug staat, hoog op de benen. Logische vraag: hoe gaan ze die brug zelf afvoeren? Er is te weinig ruimte tussen de nieuwe verkeersbrug en de spoorbrug om het staal te draaien en op een boot weg te varen naar zee.
Gelukkig schreef Rijkswaterstaat er op 13 april een stukje over: “Vandaag hijsen enorme kranen het eerste deel van de stalen uiterwaardoverspanning van zijn sokkels, om het vervolgens in de uiterwaard neer te zetten. Hiervandaan wordt het staal in stukken afgevoerd.”
Zo, op de terugweg, even goed kijken in de uiterwaarden.
Ik en mijn foto’s.
Ik had nieuwe schoenen gekocht — bij Camper. Prima stappers, al gaat het me daar nu niet om. Camper is het schoolvoorbeeld voor webwinkels. De voorraad is echt realtime, goede foto’s bij de artikelen en per koerier had ik mijn schoenen drie dagen na het bestellen in huis. In de verpakking zat een mooi boekje en een paar vellen rood inpakpapier.
Probleem: bij het passen trok ik de veters kapot. Dus wat doe je dan? Je schrijft een vriendelijk mailtje en je verwacht er niks meer van te horen. Dat wil zeggen: bij een gemiddeld Nederlands postorderbedrijf. Bij Camper (postorder 2.0) verwacht je de hemel aan klantcontact.
Ik hoorde niks. Geen mail, geen post, geen telefoon. Pas na bijna twee weken lag er een dikke envelop op de mat. Drie bundeltjes veters zaten erin. En zie hier het probleem voor Camper: ik was ontevreden. 
Ze stuurden me gratis setjes veters en ik was aan het sippen. Lijkt me dat daar een uitdaging aan zit te komen voor bedrijven die hun klantcontact op orde denken te hebben.
Gelukkig wordt mijn Volkskrant bezorgd door iemand die het begrijpt. Dit briefje (zie foto) klaarde mijn humeur op en ik vond het helemaal niet erg dat ik de voorpagina enorm moest beschadigen om het te verwijderen.
 ”Ik zie dat jij komende woensdag die twee Surinamers trouwt?”
“Dacht het niet!”
“Ga je je ziek melden?”
“Hoeft niet, het zijn twee mannen.”
“Ah — handig. Greet nog steeds geen gewetensbezwaren?”
“Nee.”
“Mooi. Zetten we Greet op woensdag.”
In het huidige regeerakkoord staat vermeld dat ‘overeenkomstig met het destijds geformuleerde beleid’ zorgvuldig met gewetensbezwaarde ambtenaren moet worden omgegaan. Een homotrouwerij weigeren mag, ‘mits in elke gemeente de voltrekking van een dergelijk huwelijk mogelijk blijft.’ (Volkskrant, 16 februari 2007)
Na het kerstdiner van gisterenavond mocht je kiezen: starten om half 9 of 10 uur.
Meisje: “Ik ben vanmorgen twee uur alleen geweest. En de kinderbescherming heeft me niet weggehaald! Ik heb uit het raam gekeken en als er een auto stopte doe ik gewoon de deur op slot en ga ik op mijn kamer zitten met de lichten uit.”
If you enjoyed the post, make sure you subscribe to the RSS feed.
© 2008 TypeBased. All Rights Reserved.
Powered by WordPress. Design by 
