hondje van Dirkie » Ge loof t

Gebed voor mijn dochter

Jeroen — Wed, 29 Sep 2004 10:48:00 +0000

Mijn bidden verschilt per dag een bietje Elke keer een ander liedje Aan God, mijn vader of een tante Alleen mijn geest is een constante Ik hoor niets terug (niet dat ik klaag) Antwoord verlang ik op één vraag: Verklaar … Continue reading →

Wedden dat hij de honderd haalt

Jeroen — Sat, 04 Sep 2004 16:11:00 +0000

Bram Vermeulen is overleden — 57 jaar oud. Vloeken doe ik niet — maar ik snap de verontwaardiging van Merel. Jaren geleden zat ik in het publiek van Spijkers met Koppen – toen nog in Zeezicht in Utrecht — voor een zitplaats moest je er zo vroeg zijn dat de gastenlijst nog onbekend was. Tot mijn grote vreugde zong Bram er drie liedjes, waaronder De Wedstrijd. Na afloop liep ik hem bijna ondersteboven en bedankte hem voor de prachtige liedjes. Hij keek naar de stoep en mompelde, fluisterde bijna ”het is ok”.

Het jongetje zit bovenop het duin
Het is wel honderd meter hoog
Zo hoog zat werkelijk nog niemand
En hij ziet Engeland
Kijk hem zijn best doen op zijn fiets
Hij gaat zo hard dat je hem bijna niet ziet
Wedden dat hij de honderd haalt
Voor hem is dat niets

Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Het is een wedstrijd
Die je niet winnen kan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan
Pappa, kijk dan naar mij

[...]

En toen-ie eindelijk keek
Was alles al voorbij

Mezelf herken ik van 100 meter ver in zijn teksten. Ze verschuiven prachtig mee als je zelf ouder wordt. Maud is echt een “papa kijk dan” kind — ze zingt regelmatig dit refrein van Bram, en dankzij Bram kijk ik iets eerder, hopend dat het nog net niet voorbij is.

Imagination

Jeroen — Sun, 02 May 2004 21:58:00 +0000

Geloven werkt zich altijd via de geëigende paden mijn hoofd in. Geboorte, sex, ziekte en dood, een mooi Mariabeeld langs de kant van de weg in België — hetzelfde beeld vlak buiten Enkhuizen doet me weinig. Dansende stofdeeltjes in een straal licht. Blaosmuziek op 4 Mei. Kaarsjes branden. Door een kapotte fles heen fietsen en geen lekke band krijgen.

De verontwaardiging die ik voel als iemand hartgrondig vloekt heeft niks met geloven te maken. Dat valt in de categorie Sociale Opvoeding en ergert me evenzeer als een vernielde brievenbus — de juf uit De Kinderen van Bolderburen zegt dat alleen domme mensen vloeken en gelijk heeft ze.

Goed, geloven dus. Ik wou maar eens wat teksten uit mijn platenkast plukken die me raken als het om geloven gaat. En om nog eens een stukje achter de hand te hebben als het tij laag staat doe ik er één per keer — muziek en vaak tekst die op het randje van mijn “geloofsbeleving” zit, want je hebt er pas wat aan als het tot denken aanzet. De gospels van Aretha Franklin zijn de mooiste die er zijn, ze maken me gelukkiger dan welke muziek dan ook; vragen roepen ze niet op.

In de musical Faust van Randy Newman verkoopt de jongen Faust net als in het origineel van Goethe zijn ziel en zaligheid aan de duivel. De musical opent met een prachtgospel: “Glory train”, gezongen door God. Na twee hemelse coupletten valt de duivel binnen en bederft het feestje — rauw, grof, menselijk. Het lied eindigt met de volgende tekst, waarbij de muziek onvervalst musicalcliché is:

We’re a figment of their imagination
A beautiful dream, it is true
A figment of their imagination
Me and you (and you know it)
Me — and you

[audio:http://dirkie.nu/music/Randy_Newman-Glory_Train.mp3]

De duivel zingt een showlied voor God en vertelt hem dat zij beiden bedacht zijn door de mensen: Geloven en Niet Geloven in één. En ik vind het prachtig dat de platgetreden liedjestaal gebruikt wordt om de ketenen tussen deze twee heren te beschrijven. Niet dat ik in een Duivel of duivel geloof, maar dat is een ander verhaal.

The Interview With God

Jeroen — Wed, 08 Jan 2003 06:29:00 +0000

Dankzij mijn Randy Newman Community (dit laatste woord is officieel afgeschaft in 1999, maar ik mag het nog graag gebruiken) werd ik vanmorgen getrakteerd op The Interview With God. Intrigererend, maar vooral positief.

Het voornaamste van de site is een presentatie over een droom van een interview met God. Clichematig, vooral de pianomuziek, maar toch inspirerende teksten. Ruim 36000 mensen tonen zich in het gastenboek blij en verlicht hiermee.

Maar uiteindelijk blijkt toch weer dat het domein eigendom is van een doodgewoon, aards marketing bureau. Gatver.

Het is niet dat ik mijn zieleheil uit de .com-hoek verwacht, maar het winkeltje deed me even denken aan de kerkelijk bedruipte kistjes waarin een bijdrage voor de kaarsen voor Maria wordt gegeven.