Nu heb ik altijd gezegd dat ik pas wilde trouwen als onze dochters een ruikertje vast konden houden. En Maudje Kippenvrouwtje was 2,5 (ze doet haar mond een klein stukje open op deze foto van neef Piet). Mevrouw Rozenblad was 5,5 — en in september van dat jaar was er op haar MRI niets te zien dat op hersentumor leek. We waren terug uit Villa Pardoes bij de Efteling, en we waren in EuroDisney geweest met Doe Een Wens.

We liepen totaal, en fenomenaal op ons tandvlees. Weken ziekenhuis, weken bestraling, maanden slecht slapen. En dus gingen we trouwen.

Het was een stralend bewolkte decemberdag voor JAMM* in een potje.

In de meivakantie hebben we een kast gemaakt voor de beeldjes van Madelief. Elke woensdagmiddag ging ze naar haar tekenjuf Roswitha in Zeist, die de kunst verstaat om het beste in kinderen (en mensen, dat weet ik zeker) boven te halen. Alle beeldjes heb ik goed gefotografeerd, niet dat er gesneuveld gaat worden, maar toch.

De koala met kind op de overlijdenskaart maakte ze ook bij haar tekenjuf, voor moederdag.

(en ik ga heus niet schrijven hier omdat ik verder moet — als het stoplicht groen is moet ik verder, maar als er auto’s achter me staan te tuteren ga ik heus niet eerder verder. dus dat hoeft u niet meer tegen me te zeggen, dat ik verder moet. want ik doe het wel, maar het hoeft niet. van niemand. immers.)

Na het omeletje is Madelief in slaap gevallen. Stapel Donald Ducks op haar buik, halve beker sterremuntthee met honing op het tafeltje naast haar bed. Iets meer dan 92 knuffels op en onder en rond haar bed, verzameld tijdens reizen met Doe Een Wens, na het uitslapen in verkoeverkamers en in hotels met koemelk in hun suikervrije ijs.

Van een meidje dat zo vaak en zo veel zorg en aandacht nodig heeft, zou je verwachten dat het een draak wordt, een kleverig roze prinses met zeven lakeien. En dat was ze af en toe ook! Want het is maar wat lekker als je mensen voor je kunt laten rennen en vliegen, als je weken achter elkaar alleen maar kunt liggen. Maar ik durf mijn hand ervoor in het vuur te steken dat jullie allemaal in deze bomvolle kerk, als je je ogen dicht doet, en aan Madelief denkt en haar ziet lopen, organiseren, kletsen, spelen, dat je dan…

Naar twee eigenschappen van Madelief heb ik altijd vol bewondering gekeken: haar intense vriendschappen, en haar spirit — de kracht van haar ziel, waar ik als haar vader zo trots op ben.

In vriendschappen was er bij Madelief geen halve kracht. Als je je met haar verbonden had, was er geen loslaten meer aan. En dan kun je van school veranderen, van klas veranderen, verhuizen, op het dak gaan zitten — verbonden blijf je.

Madelief was een dapper meidje — ze ging nergens bovenover, overal dwars doorheen. Survivalen in het Geuldal, vele hersenoperaties en opnieuw leren lopen op haar vijfde, elke uitdaging ging ze vastbesloten aan. Net haar moeder: als het besluit genomen is, hoe moeilijk ook, moet het ook maar zo snel mogelijk gebeuren.

En daarom sluit ik af met de woorden van een groot filosoof — “we mogen de dagen niet voorbij laten sudderen. We dienen ze met geweld bij de lurven te grijpen”.

Nu is nu.

Onze dochter en zus is naar het licht gegaan

Madelief Smeets
* 11 maart 1999    † 8 februari 2011

Anne-Marie, Jeroen, Maud

Madelief is thuis

Op zaterdagmiddag 12 februari om 15.00 uur
nemen we afscheid van Madelief
in de O. L. Vrouwe ten Hemelopneming,
Loerikseweg 12 in Houten.

Madelief heeft erg weinig energie na de zeven weken ziekenhuis en flinke reeks operaties die achter ons liggen. Dus zat ik met Marie te overleggen hoe we haar wat leuks te doen kunnen geven, liggend of zittend in bed. En ik twitterde tussen neus en lippen door

“Mijn dochter Madelief (11, aan bed gebonden, hersentumor, uitbehandeld) kan afleiding gebruiken! Iemand iPad te leen of deal? RT? graag!”

De storm die opstak was onbeschrijflijk. De nieuwe volgers en reacties volgden elkaar zo snel op dat ik ze niet bij kon houden. Spontane acties begonnen en de consensus was al snel dat een nieuwe er wel in moest zitten. Ook boden mensen spontaan aan hun iPad op te sturen, zelfs vanuit Los Angeles!

Het geweldigst vind ik de twitterkracht die ontstaat op dit soort momenten — met zijn allen een klusje klaren. En dus is het bedrag voor een nieuwe iPad zo’n beetje bij elkaar. Ondertussen sprak ik een aantal mensen telefonisch over hun aangeboden iPad, maar het idee blijft om van het ingezamelde bedrag een aanschaf te doen. Morgenochtend vroeg ga ik op pad.

Vanmiddag besloten Marie en ik dat we het wel eens aan Madelief konden gaan vertellen. Grote ogen: “is die computer dan he-le-maal voor mij?” We zijn gelijk naar Barbie-, Prinses en de Kikker en Pet Shop Apps gaan zoeken, en dat was goed voor de spirit (of #keepingthefaith, zoals we op Twitter zeggen).

Dus: Paul, Olaf, Jasper, Veron, Max, Geurt Jan, Karin, Marloes, Karel, Anna Margriet, K., Rens, Erik, Laura, Martijn, Marietta, Eva, Anneke, Ted, Albert, Maaike en Petra, Hans, Henk, Jeroen, Yvonne en Carl: dank jullie wel!

Op mijn monumentje voor Madelief ben ik ondertussen gevorderd tot halverwege 2005: zeven.eersteblik.nl

Aanvulling — de volgende morgen

De storm aan reacties gaat niet liggen — en ik snap dat helemaal. Ik vind het fijn dat jullie iets voor Madelief willen betekenen. We maken ons wel lichte zorgen over het opbergen van alle spullen, misschien moeten we eerst maar een uitbouw aan de huiskamer realiseren…