Vanaf het moment dat ze kon lopen verzamelde ze steentjes, onze scharrelaar. Elke wandeling naar het centrum van Culemborg leverde een jaszak vol steentjes op, en een risico voor de wasmachine. Madelief haar verzamelkunsten komen we voortdurend tegen: haar kamer … Continue reading →

Midden in 2004, midden in Culemborg, schuilend voor een hoosbui, zei Marie tegen me: “oh ja, we gaan trouwen”. Nu heb ik altijd gezegd dat ik pas wilde trouwen als onze dochters een ruikertje vast konden houden. En Maudje Kippenvrouwtje … Continue reading →

Hoe schrijf ik hier nu verder? Er staat hier nu al een maand of drie mijn speech die ik op de begrafenis van Madelief voorlas, en dat is een hoge berg om overheen te stappen. In de meivakantie hebben we … Continue reading →

Maandag tussen-de-middag maakte Marie een omeletje voor Madelief, koemelkvrij, op brood. Minstens zo lekker als de omeletjes van mees Kees: in kleine stukjes gesneden want het slikken was moeilijk. Na het omeletje is Madelief in slaap gevallen. Stapel Donald Ducks … Continue reading →