Hondje van Dirkie

Indra vroeg vanmorgen aan Marie:

@antjemaria Hoe is het met jou,liefie,kun je de vaste grond een beetje vinden? #lurven

— Indra B (@IndraB) 16 februari 2013

en zo treffend gaf ze antwoord:

We hebben het weer gehaald en dat was een opluchting maar wat nu? Missen blijft missen en hoe nu verder daar zit ik nu in de cyclus. Voel me zo kwetsbaar en mis mijn onbevangenheid. samen met mijn liefje aan het kijken hoe wij meer voor elkaar krijgen dan overleven. Het is toch een oud en nieuw, de balans opmaken en al is het confronterend het geeft ons ook weer hoop op beter #contemplatie en die vaste grond die komt wel weer #keepingthefaith.

Kom je op het kerkhof, staat er iemand te scheppen op de plek waar je dochter begraven ligt. Heerlijk zonnetje, zware kratten met stenen mee, de net gevonden stamroos, hond met nieuw bot, Maud vrij van school.

Binnen het uur lag het zwaar overwogen, hoe past dit nu het beste bij Madelief monumentje, op zijn plek — waterpas en evenwijdig aan het niet rechte randje van het grindpad. Grafstemmer Ezra van van Dam natuursteen en zijn collega werken rustig door in overleg met ons. Ezra is een meedenker, kundig, geen vaste-paden-denker; een aanrader als er nog eens iemand dood gaat. En als we dan toch aan het bedanken zijn: buurman Johan heeft ervoor gezorgd dat Madelief haar naam zo mooi, in haar eigen handschrift op de glasplaat staat. Dank je, Johannes.

Alle stenen liggen op het Limburgs Bont, de plantjes zijn geplant, de stamroos op zijn plek. En de qr code? Die verwijst naar www.madeliefsmeets.nl. Op deze foto’s is de tekst op de glasplaat niet helemaal leesbaar, in het echie veel beter. Kom eens langs, toegang gratis!

Zo is het gekomen

de liefde voor steentjes
Kloink
Limburgs Bont

Vanavond, na de repetitie van ons kinderkoor, wilde Maud nog even langs het graf lopen. Paar mensen aan het wieden, een biddende mijnheer, mevrouw plant viooltjes op een graf. In het grasveld naast Madelief haar laantje is een eerste graf gekomen van iemand die in juni is overleden. Haar eigen plek is na anderhalf jaar nog steeds het verste, het meest verse, graf van het rijtje. Er liggen wat stukken marmer en steen op de nog lege plek links van haar graf, en op één ervan zit een engeltje.

Vanmorgen zijn Marie en ik bij de grafmaker op bezoek geweest om het graf te bekijken, want het is klaar. De knoop over de glasplaat is doorgehakt, en ik vind hem prachtig. Haar naam, in haar eigen handschrift, de letters waaraan je ziet hoe moeilijk schrijven voor Madelief was, en ook hoe nauwkeurig en zorgvuldig ze schreef en bleef schrijven. De domeinnaam waar een flink stel stenenfoto’s op staat, en waar de komende dagen meer stenen gaan volgen, want ik heb er tientallen gefotografeerd vorig weekend.

Nieuwe stenen blijf ik fotograferen, ook als dit deel van het plan is uitgevoerd. Stuur of breng ze gerust als je een mooie steen vindt!

Volgende week wordt het graf geplaatst. We gaan vragen of Maud vrij mag van school, zodat we met zijn drieën kunnen zien hoe onze plannen vastgezet worden in de aarde. De plek voor jullie stenen moet natuurlijk voor iedere steen gewikt, gewogen en bewonderd worden, en ook daarbij is Maud onmisbaar. De delen van het graf waar stenen komen krijgen eerst een basislaag stenen: de folder noemt het Limburgs Bont, en het ziet eruit als een Frans rivierbed.

En op dat Franse rivierbed komen volgende week brokjes IJsland, Frankrijk, Friesland, Houten, oud grafsteen, marmer en stenen hart. Ruw en gepolijst, steenkleurig en roze, met lieveheerbeestjes of letters erop. Voor een meisje dat haar naam zo prachtig kon schrijven.

Deze blogpost is een update over ons stenenplan voor het graf van Madelief*. Het verhaal van dit plan kun je hier lezen.

De postbode moet zich wel afvragen wat voor handeltje wij drijven — hij heeft elke dag een zwaar pakketje voor ons. Sommige doen *kloink* op de mat, voor andere moet hij aanbellen. We pakken ze ontroerd uit, lezen de brieven en zetten ze op de kast van Madelief tot de volgende fotosessie. Mijn lijstje met fotonummers en bijbehorende namen groeit gestaag.

Er zijn ook mensen die de stenen komen brengen (een uitstekende aanleiding om weer eens wat lekkers te regelen voor de juffen van Madelief!). We zijn na elk bezoek platgewalst door de emoties, en dat kan ook niet anders.

Het originele plan zei: voor de Pinksteren. En jawel, we lopen wat vertraging op: grondstoffen zijn niet op voorraad, en we bleken nog wat meer tijd nodig te hebben voor het uitdokteren hoe de glasplaat met Madelief haar naam er precies uit moet zien. Er is nog geen nieuwe datum, het zou mooi zijn als het voor de zomervakantie gaat lukken.

Stuur dus maar lekker door, die stenen! De eerste exemplaren, met de verhalen erbij, staan op www.madeliefsmeets.nl en er komen er telkens weer nieuwe bij. En let vooral op de bedankjes in de voettekst, want als altijd gaat het het best met goede hulp.

Vanaf het moment dat ze kon lopen verzamelde ze steentjes, onze scharrelaar. Elke wandeling naar het centrum van Culemborg leverde een jaszak vol steentjes op, en een risico voor de wasmachine. Madelief haar verzamelkunsten komen we voortdurend tegen: haar kamer is één grote schatkamer, alles netjes geordend, in vakjes, bakjes en laatjes. En nu we bijna klaar zijn met haar graf, is het tijd om jullie te betrekken bij ons plan.

Het tuintje voor Madelief

Het plan voor ‘het tuintje van Madelief’ is compleet, en Ezra van Van Dam Natuursteen is nu bezig om de onderdelen te (laten) maken. Madelief haar naam komt op een glazen plaat, samen met een foto van één van haar kunstwerken. Ze krijgt een kaarsje bij haar voeteneind.

Een deel van het graf gaan we bedekken met stenen: stenen die Madelief zelf uitgezocht heeft, maar vooral stenen die jullie uitkiezen.

Elke steen een lijntje met Madelief

We willen het graag samen doen, met iedereen die zich om welke reden dan ook met Madelief (of met JAMM* in een potje) verbonden voelt. Zodat je ook aan haar graf kunt zien welke lijntjes ze heeft lopen.

Er is maar één regel: de steen mag niet groter zijn dan je vuist. Verder mag alles: je mag de steen helemaal zelf uitkiezen, uit je eigen tuin of van de andere kant van de wereld. Je mág hem verpakken of versieren, maar dat hoeft niet. En we lezen graag een verhaal erbij.

We hebben het plan om alle stenen te fotograferen en samen met de verhalen op www.madeliefsmeets.nl te zetten. Wil je liever niet dat jouw verhaal op de site komt, zet dat er dan bij.

Na Pinksteren wordt het tuintje van Madelief geplaatst, en gebruiken we de stenen die we ontvangen hebben. Heb je ons adres niet? Stuur dan even een mailtje.

Midden in 2004, midden in Culemborg, schuilend voor een hoosbui, zei Marie tegen me: “oh ja, we gaan trouwen”.

Nu heb ik altijd gezegd dat ik pas wilde trouwen als onze dochters een ruikertje vast konden houden. En Maudje Kippenvrouwtje was 2,5 (ze doet haar mond een klein stukje open op deze foto van neef Piet). Mevrouw Rozenblad was 5,5 — en in september van dat jaar was er op haar MRI niets te zien dat op hersentumor leek. We waren terug uit Villa Pardoes bij de Efteling, en we waren in EuroDisney geweest met Doe Een Wens.

We liepen totaal, en fenomenaal op ons tandvlees. Weken ziekenhuis, weken bestraling, maanden slecht slapen. En dus gingen we trouwen.

Het was een stralend bewolkte decemberdag voor JAMM* in een potje.